| تبليغات | X |
|
بر ســر آنم کـه گـر ز دست بر آیـد دست به کاری زنم که غصه سر آید قصدِ نکوهش نیست، بیایید کار سازندهای بکنیم!(۱) طرح این مطلب که «امام زمان، غریب است.» میتواند به دو هدف صورت گیرد. این کار ممکن است به قصد نکوهشِ «خودمان» یا «دیگران» باشد، به این معنا که در جستجوی کسانی برآییم که زمینهساز این غربت شدهاند و سپس آنها را ملامت کنیم. البته تمام کسانی که عامل جداشدن جامعه بشری از آن امام آسمانی هستند، شایسته ملامت و نکوهشاند، لیکن قصد ما در اینجا طرح شکایت و ملامت کسی نیست. هدف، در اینجا نه سرزنش عاملان بروز مشکل بلکه اقدام جهت رفع مشکل یا لااقل کم کردن شدت آن است. باید قبول کنیم که بسیاری از مردم روزگار ما با این نعمت الهی روی ستیز ندارند، بلکه تنها از او غافلاند. آنها اساساً نمیدانند که خداوند چنین نعمتی را برای آنها قرار داده است و همین ندانستنشان است که به غربت آن مولا دامن میزند. در اینجا کاری نداریم که این افراد در ندانستن و غفلتشان تقصیر دارند یا ندارند. باز تأکید میکنم که در این مقام در صدد ملامت و نکوهش کسی نیستیم و به دنبال مقصر نمیگردیم. آنچه باید بدانیم این است که اکنون این جهل و بیخبری اتفاق افتاده و فراگیر شده است. همچنین باید بدانیم که این جهل فراگیر، قابل درمان است. دوای جهلهایی از این قبیل تبلیغ و پیامرسانی است. اگر ما پیام وجود چنین نعمتی را به مردم جهان برسانیم بسیاری از آنان به جهت نیاز و شوقی که به او دارند به سمت او متوجه میشوند. در اثر پیامرسانی جهل از بین میرود، گرایش به منبع خیر فراگیر میگردد و در نتیجه از بار سنگین غربت آن حضرت کاسته میشود. هر یک از ما باید این پیام را به کسانی که مخاطبمان هستند منتقل کنیم که: «خداوند برای مردم هر زمان امامی قرار داده تا پناه آنها باشد. او همچون چشمه آب گوارایی است، برای تشنگیهای تمام انسانهای کمالجو.»
+ نوشته شده در یکشنبه 24 تیر1386ساعت توسط کاتب
|
|
|
