برکه ای به نام ... - نابرده رنج گنج میسر نمی شود! (۴)

نابرده رنج گنج میسر نمی شود! (۴)

عقیده به حضور امام غایب بر روی زمین و اعتقاد به این‌که امامت او در همین عصر نیز برقرار است، از بزرگ‏ترین نمونه‌های ایمان به غیب است. چنانکه عقیده به حتمی بودن بهشت و دوزخ بدون اینکه آنها را دیده یا لمس کرده باشیم از نمونه‌های چنین ایمانی است. اگر پیامبر راستگو فرموده که بهشت و دوزخ حق است ما آن را می‌پذیریم و به آن ایمان می‌آوریم، همین‌طور است وقتی که پیامبر خدا به ما خبر می‌دهد که همواره تا روز قیامت در میان مردم یکی از افراد خانواده من به عنوان پناه برای آنها حضور خواهد داشت و امت من می‌توانند به او توسل جویند و از او بهره‌مند شوند ولو آنکه در غیبت باشد. ایمان ما به غیب در این‌جا به این معنی است که گفتار پیامبر را تصدیق کنیم و به آن در دل و عمل پایبند شویم ولو آن‌که آن امام را در ظاهر ندیده‌ باشیم و به مفید بودن توسل به او معتقد بمانیم ولو آن‌که برای مدتی اثر و فایده این توسل را به چشم خود نبینیم.

ما نباید بپنداریم که چون امام زمان ما غایب است امکان استفاده از ایشان وجود ندارد و اگر آن حضرت ظاهر بود همه ما از ایشان به راحتی استفاده می‌کردیم. این فکر از چند جهت اشتباه است.

اول از این جهت که ظهور علنی ائمه در جامعه به معنی این نیست که برای استفاده از ایشان هیچ امتحانی در میان نباشد. تجربه مردم روزگار پیامبر و یازده امام پیشین نشان می‌دهد که برای مردم آن روزگاران نیز امتحاناتی وجود داشته و چه بسیار می‌شده که تنها افراد معدودی در کنار پیامبر و امیرالمؤمنین و فرزندان ایشان باقی می‌ماندند و دیگران از صافی امتحانات عبور نکرده، و در نتیجه از بهره‌مندی از آن بزرگان محروم می‌ماندند.(14)

دوم از این بابت که غیبت امام نیز مانع استفاده از ایشان نیست. گفتار صریح پیامبر مؤید قابل استفاده بودن خورشید امام ولو در عصر غیبت است. آن حضرت در مجلسی به یاران خویش خبر از دوازده جانشین خود داد و فرمود که دوازدهمین ایشان غیبتی طولانی خواهد کرد. جابر بن عبدالله انصاری از پیامبر پرسید که آیا با وجود غیبت، شیعیان او می‌توانند از او بهره‌مند گردند؟ پیامبر پاسخی محکم و روشن به او عنایت فرمودند که باید عمیقاً مورد توجه ما قرار گیرد. پیامبر فرمودند: «آری قسم به آن کسی که مرا به نبوت برگزید (یعنی قسم به خدا!) شیعیان او در عصر غیبتش از او منتفع می‌گردند و از نور ولایتش پرتو می‌گیرند.» تجربه شیعیان هم در طول تاریخ ثابت کرده که غیبت آن بزرگوار مانع استفاده از ایشان نیست و کسانی که توسلات مداوم به ایشان داشته‌اند، از محضر آن حضرت بهره‌های فراوان برده‌اند. نهایت اینکه در بیشتر موارد، استفاده از آن حضرت موکول به توسلی جدی، حقیقی و خالصانه بوده است و پس از طی آزمایش‌هایی میسر گشته است.

سوّم اینکه مگر ائمه پیشین همواره برای تمامی شیعه، در سراسر جهان قابل دسترسی بودند، مسلّماً خیر، در این صورت برخی از آثار غیبت بر زندگی ایشان نیز حاکم بوده است و همانگونه که نبود امکان ارتباط رودررو، اصل وجود و امکان توسّل روحانی به ایشان را زیر سؤال نمی‏برد، غیبت مولایمان امام عصر علیه السلام نیز مجوزی برای عدم پایبندی و توسّل نجستن به ایشان نخواهد گردید.

اگر به راستی طالب بهره‌مندی از امام عصر هستیم، این کار را تا زمان ظهورش به تأخیر نیندازیم، زیرا برای آن عصر نیز آزمون‏هایی در پیش است. بیاییم اقبال به سوی آن حضرت را با توسل به ایشان از همین حالا جدی بگیریم که کار امروز را نباید به فردا واگذاشت و مبادا سختی‌های راه و طولانی بودن آن ما را از طلب باز دارد که؛ نابرده رنج، گنج میسّر نمی‌شود.

+ نوشته شده در جمعه 29 تیر1386ساعت توسط کاتب |