| تبليغات | X |
|
یا رب از ابـر هـدایت بـرسـان بـارانی پیشـتر زانکه چو گردی ز میان برخیزم
خدای متعال میفرماید: «چه بسیار ... چاهی که وانهاده شده و چه بسا قصر بلندی که چنین است.»(15) چه بسیار که خداوند در اثر ستمکاری مردم آنها را از نعمتهای خود محروم میسازد. این سنت الهی است و در تمام امتها سابقه داشته است. خداوند در این آیه شریفه به محروم شدن برخی از مردم از نعمتهای خویش اشاره میکند و بیان میدارد که در پی محروم شدن خطاکاران از نعمتهای الهی، بسیاری از این موهبتها در طول تاریخ بدون استفاده مانده است؛ فیالمثل چاههای پرآبی که دیگر رهگذری آنها را پیدا نمیکند، بر سر آنها نمیآید، دلوی در آنها نمیافکند و عطشی فرونمینشاند؛ و قصرهای بلندی که چشمها را مینوازند (و مانند چاهها مخفی نماندهاند) اما با این حال کسی در آنها سکونت نمیکند و در سایهی آنها آرام نمیگیرد! در این کلام خدا حکایت از دو چیز هست. اول حکایت از محرومیت مردم ستمکار از نعمتهای خدا و دوم حکایت از مهجور، غریب و بیاستفاده ماندن آن نعمتها. اینک ما از مفهوم ظاهر آیه آگاهیم. ظاهر آیه اشاره به قصرهای بلند و چاههای پرآبی دارد که از اقوام هلاک شده به جای مانده است، اما باطن و تأویل آیه حکایتگر از چیست؟ به تعبیر دیگر نمونه عینی و مصداق کلام حق در امت اسلام و عصر حاضر چه چیز یا چه چیزهایی است؟ در روایات اهلبیت آمده که: «منظور از "چاهی که وانهاده شده" امامی است که سکوت اختیار میکند و مقصود از "قصر بلندی" که خدا به آن اشاره فرموده امامی است که سخن خود را ابراز مینماید.»(16)
15) سوره مبارکه حج/ آیه 45 16) کافی/ باب فیه نکت و نتف من التنزیل فی الأئمه/ حدیث 75
+ نوشته شده در یکشنبه 7 مرداد1386ساعت توسط کاتب
|
|
|
